تکنولوژی، هدف‌ساز یا ابزارساز؟

تکنولوژی ابزارساز و توانایی‌ساز است و تا زمانی که در همین جایگاه باشد، منشاء خدمات و خیر بسیار برای بشریت خواهد بود. اما مشکل از زمانی آغاز می‌شود که تکنولوژی به‌تنهایی بخواهد هدف‌ساز یا اندیشه‌ساز نیز بشود. بدیهی است که در این‌صورت می‌تواند هدفی نه‌چندان پخته و یا حتی آسیب‌رسان را نیز اشاعه دهد. مثلاً فرض کنیم که کسی به چنان مهارتی در دانش ژنتیک برسد که بتواند تغییرات اساسی برروی خصوصیات انسان ایجاد کند. حال اگر او با همکاری تیمی که می‌توانند ابزارسازی کنند محصولاتی تولید کنند که هر کسی بتواند دستکاری در روحیات یا خلقیات افراد دیگر ایجاد کنند و حتی این توانایی‌ها با اهداف و نیّات نه‌چندان مطلوب باشند، چه خواهد شد؟ آیا فکر می‌کنید به‌صرف اینکه کسی می‌تواند توانایی یا ابزار جدیدی بسازد، او را صالح به تشخیص هدف می‌کند یا خیر؟ یا مثلاً اگرچه برنامه‌نویسی موجب رشد و ارتقای کاربری از کامپیوتر می‌شود ولی اگر کسی که توانایی برنامه‌نویسی دارد، برنامه‌های مخرب یا آزارسان بنویسد، اینها وجوه منفی تکنولوژی را عیان خواهد ساخت. از اینجاست که بی‌توجهی به رشد و ارتقای فکری و انسانی افرادی که علم بیشتری دارند، می‌تواند نه‌تنها موجبات سعادت و رشد بشر را فراهم نکند، بلکه آزار و اذیت جدید و قوی‌تری را نیز باعث خواهد شد. تکنولوژی به‌تنهایی سعادت‌ساز نیست. چهارشنبه 24 بهمن 86

/ 0 نظر / 3 بازدید